Over school, relativeren en een schuimparty

Wat je leert, ga je om je heen zien. En ook heel veel in jezelf zien. Zeker als je jong bent en nog weinig ervaring hebt met relativeren.

Ik merkte dit bij mezelf heel erg bij mijn studie verpleegkunde, die ik overigens nooit afgemaakt heb.
Hele boeken en lessen vol nare aandoeningen met massa's symptoom beschrijvingen. En als die lijst maar lang genoeg is begin je vanzelf dingen van jezelf er in te herkennen.
Twijfel sloeg soms bij alles toe, en de wijsheid dat 1 symptoom geen ziekte maakt had ik natuurlijk nog niet. Net zoals de rest van mijn klas.

Na een paar weken waren we bijna aangeleerde hypochonders. Ow ik heb daar en daar ook wel eens last van, zou ik dan toch de ziekte van dit hebben, of zou het meer de aandoening van dat zijn? Natuurlijk was het helemaal niks, maar je leest en leert het en ineens leeft het veel meer. Gewapend met je nieuwe kennis ga je de wereld heel anders zien, de wereld zelf zit er echter niet op te wachten.
Die zit vol met mensen die wel beter weten en zich niet zo snel druk maken of dat ene kuchje nou gelijk kinkhoest is. "Doe es normaal, als het erg wordt ga ik wel naar een echte dokter".

Gelukkig ben je redelijk snel door die fase heen, naar anderen en jezelf. Je hebt de beste bedoelingen hoor maar je zit nog even vast in die grote wereld vol ziektes en aandoeningen die je een plekje moet geven.

Veel later merkte ik het hoe zoiets voelt als het jezelf overkomt.
Ik was, vraag niet hoe, beland op een schuimparty van een studentenvereniging, welke weet ik niet eens meer.

Nou vind ik schuimpartys nogal erg vervelend en zie de lol er niet van in, maar goed ik was er.
Ik moest wat van de eerste verdieping halen, en toen ik de trap naar beneden ging glipte ik de trap af. Van schuimpartys wordt je erg glibberig namelijk.

Terwijl ik bezig was op te staan merkte ik dat er gelijk 4 mensen om me heen stonden. Het bleken studenten fysiotherapie te zijn. Ik kreeg de kans amper om op te staan, want 4 mensen vuurden tegelijk allemaal vragen op me af hoe ik me voelde.
Nou ik voelde me ruk, ik was op een schuimparty die ik niet leuk vond, was van een trap gekukeld en er staan 4 lui die ik niet ken half aan me te voelen en vragen te stellen waar ik niet op zit te wachten. Ik ken betere momenten.

Terwijl de studenten met de beste bedoelingen van de wereld bezig waren mij al half te behandelen aan iets wat ik niet had, deelde ik ze mede dat ik op de pijn van de val en een gekrenkt ego niks ergs had. Na aandringen van mijn kant stopten ze dan ook. Ik hobbelde de trap weer op om mn jas te halen, dit feestje is beter af zonder mij. En ik zeker zonder hun.

Op de fiets naar huis besefte ik me dat ik zelf ook wel zo'n fase gehad heb tijdens mijn hbo v tijd, maar dat er dus altijd een overtreffende trap is.
Ach, ik neem aan dat die 4 ook hebben leren relativeren ondertussen.